Çocuklarımızı büyütürken, onların genetik olarak sahip oldukları kişilik özelliklerini, eğilimlerini, yeteneklerini, zorlandıkları alanları tanır, keşfederiz. Tabi ki gelişimsel dönemlerde onlar büyüdükçe farklılaşmalar, değişimler söz konusu olsa da; çocuklarımızı gözlemler, yeniden ve yine keşfeder, anlamaya çalışırız. Çocuğunuzda/ergen evladınızda bir sorun, bir zorlanma hali olduğunu ebeveyn olarak öncelikle size ‘sezgileriniz’ söyler. Ardından gözlemledikçe ‘normalde evladınızı görmeye alışık olduğunuz halden başka bir hal, farklı tavırlar, farklı duygu durumları ve bambaşka eğilimler’ fark edersiniz. Ebeveyn olarak bunun geçici olabileceğini umut eder ama belli bir süre sonra geçmediğini fark edince de kaygılanarak bir uzman desteği almak isteyebilirsiniz. Çocukların/Ergenlerin psikolojik/ruhsal bir zorluk yaşıyor olabileceğini gösteren bazı belirtilere örnekler;
- Aniden ortaya çıkan öfke patlamaları ve/veya ağlama krizleri
- Kabuğuna çekilme, yalnızlaşma hali,
- Huzursuzluk ve mutsuzluğun artışı
- Okul performansında ani düşüş
- Ortaya çıkan yoğun korkular ve kaygılar
- Aile içinde çocuk ile kurulan iletişimde kopukluklar ve artan çatışmalar
- Grup içinde oldukça uyumsuz aykırı tavırlar
- Akranlarla ve otorite ile olan ilişkilerde yaşanan zorluklara çözüm bulamama hali,
- Yeme ve uyku düzeninde yaşamı olumsuz etkileyecek düzeyde değişimler.
Öğretmen ve/veya rehberlik tarafından yapılan gözlemler de ebeveynler için ‘destek alınması gerektiğini gösteren’ önemli bir rehber olabilmektedir.
Kendinize ‘Çocuğum buna benzer belirtileri gelişimsel olarak anlamlı bir süreçte mi yaşıyor? Ne zamandır yaşıyor? Ne kadar baş edebiliyor ve ne kadar baş edebiliyoruz? Aile olarak kendimizi de çıkmazda hissetmeye başladık mı? Ebeveyn olarak yaptığımız yönlendirmeler ve yaklaşımımız işe yarıyor mu yoksa ters mi tepiyor? Çocuğumuz günden güne daha kötü hissediyor ve daha da mı zorlanıyor?’ gibi soruları sorarak cevapları ışığında bir yol çizmeniz çok önemlidir.